Hayat, zaman zaman sert ve yorucu bir yolculuk gibi gelir. Hatalar yaparız, kırılırız, kaygılanırız ve bazen kendimize karşı en ağır yargıcı yine biz oluruz. İşte tam da bu anlarda öz şefkat devreye girmelidir. Öz şefkat, kendimize tıpkı sevdiğimiz birine gösterdiğimiz anlayışla yaklaşmak, hatalarımıza ve acılarımıza yumuşak bir kalple bakmaktır.
Öz şefkat, kusurlarımızı kabul etmek, kendimizi sürekli yargılamak yerine anlamaya çalışmaktır. “Neden böyle yaptım?” diye kendimizi suçlamak yerine, “Bu çok insani bir deneyim, herkes hata yapabilir.” diyebilmektir. Başarılarımızla gururlanmayı, başarısızlıklarımızla da nazikçe yüzleşmeyi öğrenmektir.
Kendimize şefkat gösterdiğimizde, içsel dayanıklılığımız artar. Hatalardan öğrenmek kolaylaşır, değişim korkutucu olmaktan çıkar. Çünkü biliriz ki, düştüğümüzde kendimize kızmak yerine kendimize el uzatacağız. Öz şefkat, içimizde güvenli bir liman inşa eder; dış dünyanın fırtınaları ne kadar şiddetli olursa olsun, o limanda dinlenebiliriz.
Ahmet Muhammed UMUTLU
Psikolog